به کشور دوست و همسایه
من که جایی نیستم
هیچ جا هم شبیه من نیست
من از من شبیه می سازد
جایی که نیستم
جا به جا شده است
تمایل به تعریف کردن جمع نامحدود افراد. کشورها، آدم ها و رهاندنش برای منسجم ساختن خلاها.
بی گذشته ای برای سخن گفتن. ارجاعات فراوان. تشریفات و جادوی کشورها و عرب ها و زن ها.
الهام ملک پور بی تعریف اساسی از شعرش، تهی بوده گی همه گفتمان ها را در روز جهانی جهانگردی می بینیم.
«آدم های خاموش نمی خواهند کسی برایشان سخن بگوید». «سطرهای خاموش» بی شمار الگوی توده ای دارند. در هم ارزی نامحدود افراد، همه آن چیزی ست که نه یکی ست و نه دیگری. بیش از سطرهای بی شمار در شبکه های بی پایان آزاد شوند.
نه یکی ست و نه دیگر است.
که جامائیکا هم کشوری ست...
شعرهای الهام ملک پور
نشر مهر راوش
۴۸ ص
۶۰۰ تومان
+ نوشته شده در شنبه هشتم مهر 1385ساعت 9:27 قبل از ظهر توسط دومینو
|
