نشریه ادبی Domino

شکل اجرایی

( حاشیه ای به به پیاده های انسانی )

  امیر قاضی پور:

وقتی بازشناسی روی نمی دهد / انگار همین الان را برای هم اکنون ببینیم.«در مکان هایی که نیستم تخم شبدر می کارم». یا از چیزی سخن بگویم که برگه ی شعر را متمایز کند.

در شعر به پیاده های انسانی، فهم واژه ها به تاخیر می افتد. در واقع بیشتر می گوییم یک پا را انداخته ایم روی یک پای دیگر.

الهام ملک پور از هم واگذاری واژه ها استفاده می کند. به چنین وضعیتی، هر کلمه و واژه / جایش را به کلمه و واژه دیگر بدهد. از واژه هایی که در این نشانه ها می آیند، چه منظورها که نمی تواند داشته باشد.

شاید این جابجایی / «حرف زدن و نزدن»و واژه های پراکنده یک نوع " الیناسیون "( از خود بیگانگی ) باشد که می خواهد چیزی را که موقع توضیح دادن اتفاق افتاده است را بگوید. شما در این مواقع می پرسید: (( فهمیدی ؟ )) الهام می نویسد:(( شما شاغلید خانم ؟ )). همیشه در شعر آسان - سرخطی و روان این گون بوده که مسیری را باید طی کند توضیح می داده. در کار به پیاده های انسانی قصد کاری را داشتن در نوسان است.به واژه توضیح نمی دهد. ترجمه نمی شود. وقتی چیزی (مخصوصن درشعر) روی نداده است. واژه ها پیش از آنکه وجود داشته باشند در کجا هستند؟ حتا اگر در ذهن بپرورانی اش - در این جا هر سطر و واژه روخوانی می شود. پیش از آنکه سطرها و واژه ها وجود داشته باشد.