نشریه ادبی Domino

‌لودويگ وان بتهوون، موسيقدان مشهور آلمان، 237 سال پيش، در تاريخ 16دسامبر سال 1770 ديده به جهان گشود. به گزارش فارس، بتهوون 16 دسامبر 1770 در شهر بن آلمان متولد شد. پدرش يوهان وان بتهوون، اهل هلند (فلاندر آن زمان) بود و مادرش ماگدالنا کوِريچ وان بتهوون، اسلاو بود. بتهوون، يکى از موسيقيدانان برجسته آلمانى بود که بيشتر زندگى خود را در وين سپرى کرد. وى يکى از بزرگ‌ترين و تأثير گذارترين شخصيت‌هاى موسيقى در دوران کلاسيک و آغاز دوره رومانتيک بود، که از جمله آثار شناخته شده وى مى‌توان از سنفونى نهم، سنفونى پنجم، سنفونى سوم، سونات پيانو پاتتيک، مهتاب و هامرکلاوير، اپراى فيدليو و ميسا سولمنيس نام برد. اولين معلم موسيقى بتهوون پدرش بود. پدرش يوهان يکى از موسيقيدانان دربار بن بود. او مردى الکلى بود که سعى مى‌کرد بتهوون را به‌زور کتک، به عنوان کودکى اعجوبه همانند موتزارت به نمايش بگذارد. هر چند استعداد بتهوون بزودى بر همه آشکار شد. بعد از آن بتهوون تحت آموزش کريستين گوت‌لوب نيفه قرار گرفت. همچنين بتهوون تحت حمايت مالى شاهزاده الکتور (همان دربارى که پدرش در آن کار مى‌کرد) قرار گرفت. بتهوون در سن 17 سالگى مادر خود را از دست داد و با درآمد اندکى که از دربار مى‌گرفت مسئوليت دو برادر کوچک‌ترش را بر عهده داشت. ‌اين آهنگساز آلمانى در سال 1792به وين نقل مکان کرد و تحت آموزش ژوزف هايدن قرار گرفت. ولى هايدن پير در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدرى گرفتار، که زمان بسيار کمى را مى‌توانست صرف بتهوون بکند. به همين دليل بتهوون را به دوستش يوهان آلبرشت‌برگر معرفى کرد. از سال 1802 بتهوون به صورت جدى و با علاقه شديد نوازندگى پيانو و آهنگسازى را شروع کرد و به سرعت به عنوان نوازنده چيره‌دست پيانو و نيز کم‌کم به عنوان آهنگسازى توانا، سرشناس شد. بتهوون بالاخره شيوه زندگى خود را انتخاب کرد و تا پايان عمر به همين شيوه ادامه داد: به جاى کار براى کليسا يا دربار (کارى که اکثر موسيقيدانان پيش از او مى‌کردند) به کار آزاد پرداخت و خرج زندگى خود را از طريق برگزارى اجراهاى عمومى و فروش آثارش و نيز دستمزدى که عده‌اى از اشراف که به توانايى او پى برده بودند و به او مى‌دادند، تأمين مى‌کرد. بتهوون از لحاظ اخلاقى چندان خوش رفتار نبود آنچنانکه بيشتر اوقات با خويشاوندان و بقيه مردم با نزاع و به تلخى برخورد مى‌کرد. شخصيت بسيار مرموزى داشت و براى اطرافيانش به مانند يک راز باقى ماند. لباس‌هايش کثيف و به هم ريخته بود. در آپارتمان‌هاى بسيار به هم ريخته زندگى مى‌کرد. بسيار تغيير مکان مى‌داد. طى 35 سال زندگى در وين حدود چهل بار مکان زندگى‌اش را تغيير داد. در معامله با ناشرانش هميشه بى‌دقت بود و اکثر اوقات مشکل مالى داشت. بتهوون پس از مرگ برادرش گاسپار بر سر حضانت برادر زاده‌اش کارل با بيوه گاسپار مدت 5 سال نزاع قانونى تلخى داشت. سرانجام بتهوون در اين نزاع پيروز شد. ولى اين پيروزى براى کارل فاجعه بود؛ زندگى با يک کر، مرد بى زن و غير عادى در بهترين شکلش هم وحشتناک بود. سرانجام کارل اقدام به خودکشى کرد (البته خودکشى کارل منجر به مرگ نشد) و بتهوون که سلامتى‌اش حالا کمتر شده بود زير بار آن خرد شد. بتهوون در کل از سلامت کمى برخوردار بود، او از همان 20 سالگى از دردهاى شديد شکم ابراز نگرانى مى‌کرد. در سال 1826 بيمارى او به شدت وخيم شد، تا اينکه يک سال بعد در 26 مارس سال 1827 در سن 56 سالگى از دنيا رفت. در آن زمان تصور مى‌شد مرگش به دليل مرض کبد بوده‌ است، اما تحقيقات اخير بر اساس دسته‌اى از موهاى بتهوون که پس از مرگش باقى مانده، نشان مى‌دهد که مسموميت سرب باعث بيمارى و مرگ نابهنگام وى بوده (مقدار سرب خون بتهوون 100 برابر بيشتر از مقدار سرب در خون يک فرد سالم بود). ‌