كنار سطر نشستم
نگاه كردم و
ديوانه
برجسته شدگريز من
از اقامت در محو
و محو شدنم
در اقامه ي تنهاييسطري پر از ديوانه
كه ارتفاع گرفته اند
كه من كنار اين همه بالا
نگاه كردم و
حسودي كردم.< حبیب موسوی >
* اين شعر از شماره ي سوم مكث ( دوهفتگي شعر) آورده شده است.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم بهمن 1384ساعت 12:30 بعد از ظهر توسط دومینو
|
